Jacqueline Lucas

Er was eens, nog niet zo heel lang geleden...
Een meisje dat later schrijver wilde worden. Ze was 10 jaar. Ze groeide op, ze speelde en zong en probeerde iets van het leven te begrijpen. Behalve verhalen schreef ze dagboeken. Door dagelijkse ervaringen aan het papier toe te vertrouwen zag ze hoe inzichten bewust worden. Ze verheugde zich, want zo begon ze iets van zichzelf te begrijpen. Maar hoe ze haar weg in de wereld kon gaan zag ze nog niet direct voor zich. De studie Nederlands waarvoor ze zich meldde bij de universiteit raakte niet aan de teksten die ze het bestuderen waard vond. Gelukkig kon ze zich aansluiten bij een groepje schrijvers in de stad, maar ze aarzelde. Haar handen verlangden een praktische aanpak.
De vakopleiding elektrotechniek was een poging het over een andere boeg te gooien. Ze werd bij de televisie aangenomen als technicus en keek daar haar ogen uit. Maar toen ze de techniek in de vingers had was de bediening van de machines steeds hetzelfde. De herhaling suste haar in slaap. Het was tijd om verder te gaan. Een danstheatergroep die optrad op scholen in het hele land zocht een geluidstechnicus. Het meisje dat was opgegroeid tot een jonge vrouw reisde met hen mee. De dansers inspireerden haar om te doen wat ze het liefste wilde: schrijven.

De magie van schrijven ontdekte ze steeds weer. Hoe meer ze afdwaalde, hoe sterker de aantrekkingskracht werd en hoe groter het gemis als ze geen tijd vond om te schrijven. Jacqueline zocht het gezelschap van andere schrijvers binnen een opleiding en deed een studie pedagogiek. Combineren kon ze goed en voor ze het wist begeleidde ze technische clubs voor meisjes, verzorgde ze trainingen voor andere begeleiders, werkte ze voor een jeugdcentrum en volgde ze een massage-therapie-opleiding. Zo ging het nog een tijdje door.
Op een mooie lentedag gaf ze toe dat ze het schrijven miste. Er was te veel afleiding. Ze ging zitten achter een lege tafel en schreef een kort verhaal. Toen kwam de buurvrouw langs.
‘Ga mee naar Spanje deze zomer,’ stelde ze voor. ‘Ik geef er workshops fotografie. Jij kunt schrijfworkshops geven.’ Allebei werkten ze het idee uit en samen gaven ze proefworkshops met vrienden als deelnemers. De opdrachten die ze gaf inspireerden Jacqueline tot eigen verhalen. Op de laatste avond van de workshop werd bekend dat de workshops in Spanje niet doorgingen. Maar zij had haar vorm gevonden. De SchrijfWerkPlaats was geboren en zou haar steeds herinneren aan wat ze wil schrijven.

Wat klein begon groeide uit tot een cursuscentrum met een basiscursus die twee keer per jaar startte, vervolgcursussen, workshops en individuele begeleiding van schrijvers.
Het gebied waarop ze eigen teksten schreef breidde zich van verhalen en gedichten via tintels en fotoverhalen uit. Er kwamen portretten bij en ze werkte meer in opdracht. Het thema hoogbegaafdheid diende zich aan. De lancering van 'Ongekend hoogbegaafd' was een groot feest. Een project met eigen versies van sprookjes van Grimm kreeg vorm in de bundel 'Appelbomen en een heks'. Het coachaanbod werd uitgebreid met zinsbeeld: schrijven met dyslexie. Creatief schrijven met schoolkinderen was ook een ontdekking. Hierop volgde een project onderzoekend leren met kinderen. De SchrijfWerkPlaats bestaat alweer bijna 23 jaar.

Jacqueline is nu 53. Thuis in taal. Nieuwsgierig naar de vormen die ze in de taal nog zal vinden, de thema’s die zich aandienen en de mensen die ze via de taal ontmoet.

Je leert Jacqueline kennen in haar tekst, in de voorstellen die ze doet om portretten te schrijven, in de antwoorden die ze heeft als je wilt weten wat er mogelijk is. Of in de rol die ze neemt als coach, in de schrijfopdrachten die vaak eenvoudig zijn en ook verrassend, in de bemoedigende steun die coaching binnen De SchrijfWerkPlaats biedt.

 

Terug naar startpagina